Tuesday, February 26, 2013

Friends at home

Friendship is unnecessary, like philosophy, like art... It has no survival value; rather it is one of those things that give value to survival.

C. S. Lewis

My married life in bangalore had taught me many lessons of which the important one is to value friendship. Brought up as a home loving girl under the protection of parents, it took me some time to adjust and accept people as they are. More so when you are the odd one out. My apartment is primarily inhabitated by north Indians and imagine the plight of a conservative (atleast in dressing:) south indian there! Third language in school and chitrahar in doordarshan did little help. It was my mother tongue sourashtra that made it easier for me to learn the language faster. Today, I can understand hindi, speak fairly well and even manage to watch hindi movies.

February was my month to host kitty party at my house. To me, maths and cooking are alike in one aspect. I can do it if I must do it, not otherwise. That is, I am less passionate about them though if I attempt, I get through with good results if not great outcomes. I had been thinking hard day and night on the menu and games. Obviously the latter was easier to decide upon.

The D-Day did come and here goes my menu for the party:

*Lemon sharbath (Ondipuli brand from Madurai)

*Bovonto (Soft drink from Madurai)


*Raw banana bajji bonda


*Mix veg gravy with coconut milk

*Onion chutney

*Coconut chutney

*Tamarind rice

*Brown channa

*Soya chunks peas pulao

*Cucumber raita

*Plain rice


*Soya beans gravy


*Ice cream

My friends loved the idlis and pulao. As for the games, we played dumb charades, making matchstick equations and word crocodile. The day ended with a hot cup of tea.

Making matchstick equations

I was pleased at my ability to host a party at home.

Thanks to my friends who made my day. For someone who wants a ear to hear her incessantly and be by her side during tough times, dears, you are simply awesome!

Saturday, February 2, 2013

காலம் கற்றுக்கொடுத்தது

பெற்றோர் ஆசிரியர் சந்திப்பிற்காக
பாப்பாவின் பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தேன்.
ஆர்வமாய் ஆயாக்காவை சுட்டிக்காட்டி
"இதுதான் காளியம்மா " என்றாள்.
சிரித்த முகமாய் இருந்த காளியம்மவைப்
பார்த்து புன்னகைக்க நினைத்த போடு
சிக்கலான எண்ணம் தோன்றியது.
பண்டிகையைக் காரணம் காட்டி
பணம் கேட்டு விடுவாளோ?!
இருபத்தைந்து வருட வாழ்க்கை அனுபவம்
எல்லோரையும் சந்தேகப்படு என்பதைத்தானா
கற்றுக்கொடுத்தது ?
விடை தெரியாமல் வெட்கித் தலை குனிந்தேன்.

- வைஷ்ணவி பிரசாத்

இடம் பெயர்தல்

Painting by S.Ilayaraja
Pic courtesy: alraja.blogspot.in

இறுக்கமான முகத்தை தவிர்த்து
இதழ்கள் விரித்து சிரிக்க வேண்டும்

சுடிதாருக்கு துப்பட்டாவும்
சுருட்டை முடிக்கு சீயக்காயும்
போட வேண்டும்

ஆற்றுத் தண்ணீரை அடுப்பில் வைத்து
ஆரிய பின் குடிக்க வேண்டும்

பக்கத்து வீட்டுக்காரருடன்
பேசிப் பழக வேண்டும்

பிழைக்க நகரம் வந்த எனக்கு
விடுமுறைக்கு ஊருக்குத் திரும்ப
பயமாக இருக்கிறது,

நான் மீண்டும்
நானாக மாற வேண்டுமே...

- வைஷ்ணவி பிரசாத்